23 Ekim 2009 tarihinde Cumhuriyet Kupası Satranç Turnuvası başladı. 23 Ekim 2010 tarihinde Satranç Antrenörleri Birinci Turnuvası yapıldı. 23 Ekim 2011 tarihinde Satranç Antrenörleri İkinci Turnuvası yapılacaktı. 21 Ekim 2011 Cuma gecesi yapılacak ikinci antrenörler turnuvasına katılmama kararı aldım. Hem katılıp ne yapacaktım ki. Hafta sonu sıkı bir şekilde matematik çalışmam gerekiyordu. Zamanımı satranca ayıramazdım. Nihai kararımı vermem iyi olmuştu.

23 Ekim 2011 Pazar günü, sabah saat 10 gibi odamda oturup ders çalışmaya başladım. Bir yandan da 23 Ekim 2010 tarihini düşünüyordum. Aradan saatler geçti. Acıktığımı fark ettim. Üstelik biraz da ara vermek gerekir diye düşündüm. Telefonumda saate baktım. Saat 13.40'tı. Tabi telefonumun saati 2 dakika ya da 1 dakika ileri olmalıydı. Bir yerlere geç kalmamak için genelde saati bu şekil ayarlarım. Odadan çıktım. Yan odada annem ev temizliğini bitirmişti. Elektrik süpürgesi de kapalıydı. O anda camdan gelen sesler üzerine deprem olduğunu anladım ve anneme kaç deprem oldu derken bir anda kendimi dışarıda buldum. Dışarıya çıkar çıkmaz eve elektrik gitmesini engellemek için sigortayı indirdim. Deprem hâlen devam ediyordu. O anda kanepede 1 aylık olan yeğenimi unuttuğumuzu fark ettim. Tekrar içeriye girip çıktığımızda deprem artık bitmişti. Ama biz dışarıda beklerken bile zaman zaman büyük şiddetlerde depremler oldu. Gözlerim de dolmuştu. Korkudan değil, insanların korkularını gördüğüm için gözlerim doldu. Aslında pek şaşırmadım. Çünkü aylar önce bir rüyamda deprem oluyordu ve tamamen yok oluyordu dünya. Bir an yine rüya gördüğümü sandım. Uyanmak istedim. Ama uyanamadım. Çünkü bir gerçeğin tam ortasındaydım. Depremin şiddetli olduğunu anlamıştım ama o kadar çok zarar verebileceğini düşünmemiştim. Telefon şebekeleri ve elektrikler de kesilmişti. Sular da kesilmişti. Bir taraftan da lütfen bir bardak su verin sesleri geliyordu.

Şanslıydım. Çok şanslıydım. Depreme ayakta yakalandığım için şanslıydım. O gün gözlerim doldu. Ağlamamak için kendimi zor tuttum. İnsanların telaşlarına bir de benim gözyaşlarımın eklenmesi hoş olmayacaktı belki. Ağlamak istedim, ağlayamadım. Yardım etmek istedim, yardım edemedim. Çaresizlikler içerisindeydim.

***

Aradan günler geçmişti. 9'dan 9'a bir gündü. Sevdiğim gündü. 9 Kasım 2011 gecesiydi. Deprem unutulmuştu. Bayramın son gecesiydi. Hava iyice kararmıştı. Hayat da normale dönmüş gibiydi, ev sakinleri de hasarlı oturulamaz denen evde derin bir uykudaydılar. Bense bilgisayar başında oturmuş, kullandığım GSM operatörünün internet sitesinden hattım hakkında bazı ayarlamalar yapıyordum. Hatta müşteri hizmetlerini aradım. Müşteri hizmetlerinin bana buyurun demesiyle birden deprem başladı. O kadar çok gürültülüydü ki bir an silkeleniyoruz sandım. Sonra çığlık sesleri geldi evlerden. Kimisi camdan atladı, kimisi de kanepeden düşerek koşmaya başladı. Elektrikler de kesilmişti. Karanlıklar içinde sadece parlayan gözlerin gözyaşları dışında bir şey görülmüyordu. Böylesi bir günde ağlamak da ne kadar güzeldi bir bilseniz. Sonra radyo aracılığıyla depremin Edremit üssü olduğunu öğrendik. Yıkılan oteller vardı ama hangi oteller olduğu belli değildi. Kurubaş ve Hacıbekir Mahallesi'nin üst taraflarındaki kerpiç yapılar da yıkılmıştı. Oysa ilk depremden hasar bile almamışlardı. Sonra mı?

İlk depremden pek etkilenmedim. Ama ikinci depremde elim kolum resmen kilitlendi. Aklımda iki şey vardı. Ya bilgisayar masasının altına girecektim ya da kapının olduğu bölmede bekleyecektim. Bu iki seçeneği bir saniyeden daha kısa bir sürede düşündüm. Kaçamazdım. Kaçsam geride kalanları kim kurtaracaktı? Ama öte yandan kilitli olan kapıyı da birinin açması gerekiyordu. Elektrik da kesilmiş olmalıydı. Bilgisayarın güç kaynağı da fazla dayanamazdı ya. Acaba evdekileri bilgisayar ekranının ışığı mı kurtardı? Neyse ki kapıyı açtım. Deprem de durdu. Ama ben susar mıyım hiç? Anne anne diye bağırıyor olmalıyım. Galiba çığlıklarımı müşteri hizmetlerindeki kişi de duydu ve depremi o da yaşamış olmalı. Neyse ki yine kurtulduk. Ama yine ağlamak istiyordum. Yine gözlerim dolmuştu. Üstelik bu kez ölümden o kadar dar bir sürede nasıl kurtulduğumu da bilemiyordum. Ses tonum bile değişmişti. Çok korkmuştum. İnanın kendim için korkmadım. Hemen arkamda uyuya kalmış yeğenimi unuttuğum için korkmuştum. Ailem içerden sağ kurtulamaz diye korkmuştum. Kilitli kapıyı ilk açıp dışarıya çıkan bendim. Sonrası ise acı...

23 Ağustos 2011'de ilimizin yerel haber sitesinde köşe yazarlığına başladım. 23 Eylül 2011'de bir proje çıkarmıştım. Nedense ben 23 Ekim 2011 tarihini dört gözle bekliyordum. Kalbini kırdığım biri vardı. Özür dilemek için 23 Ekim 2011 tarihini bekledim. Nedense birileri bana yine kızdı.

23 Ekim 2011 Van depreminde bir sır olmalı. Bir şifre olmalı. Muhakkak bu depremin bir anlamı olmalı. Ben kendimce anladığımı bu depremden çıkardım. Ancak bu deprem tesadüf müydü? Neden 23 Ekim? Neden 13.41? Diyelim ki tesadüf. Peki, 9 Kasım 2011 Van depremine ne demeli. Bayramın son gününde bayram oteli de son buluyor. Çok garip.

Deprem hakkında kaleme aldığım yazılar

• [26.10.2011] Sahne Aynıydı

• [28.10.2011] Gözlerini Aç!

• [12.11.2011] Bayramda Deprem Vardı

• [14.11.2011] Gözyaşlarımızı Silebilecek Misiniz?

• [30.11.2011] Bazıları Unutuluyor

• [11.12.2011] Gitmek Varmış

• [14.12.2011] Sizden Gelen Bir Yazı

• [16.12.2011] Deprem Yok(tu)!

• [31.12.2011] Biraz Deprem Biraz da Yılbaşı

31.12.2011