"Aradan günler geçmişti. 9'dan 9'a bir gündü. Sevdiğim gündü. 9 Kasım 2011 gecesiydi. Deprem unutulmuştu. Bayramın son gecesiydi. Hava iyice kararmıştı. Hayat da normale dönmüş gibiydi, ev sakinleri de hasarlı oturulamaz denen evde derin bir uykudaydılar. Bense bilgisayar başında oturmuş, kullandığım GSM operatörünün internet sitesinden hattım hakkında bazı ayarlamalar yapıyordum. Hatta müşteri hizmetlerini aradım. Müşteri hizmetlerinin bana buyurun demesiyle birden deprem başladı. O kadar çok gürültülüydü ki bir an silkeleniyoruz sandım. Sonra çığlık sesleri geldi evlerden. Kimisi camdan atladı, kimisi de kanepeden düşerek koşmaya başladı. Elektrikler de kesilmişti. Karanlıklar içinde sadece parlayan gözlerin gözyaşları dışında bir şey görülmüyordu. Böylesi bir günde ağlamak da ne kadar güzeldi bir bilseniz. Sonra radyo aracılığıyla depremin Edremit üssü olduğunu öğrendik. Yıkılan oteller vardı ama hangi oteller olduğu belli değildi. Kurubaş ve Hacıbekir Mahallesi'nin üst taraflarındaki kerpiç yapılar da yıkılmıştı. Oysa ilk depremden hasar bile almamışlardı. Sonra mı?

İlk depremden pek etkilenmedim. Ama ikinci depremde elim kolum resmen kilitlendi. Aklımda iki şey vardı. Ya bilgisayar masasının altına girecektim ya da kapının olduğu bölmede bekleyecektim. Bu iki seçeneği bir saniyeden daha kısa bir sürede düşündüm. Kaçamazdım. Kaçsam geride kalanları kim kurtaracaktı? Ama öte yandan kilitli olan kapıyı da birinin açması gerekiyordu. Elektrik da kesilmiş olmalıydı. Bilgisayarın güç kaynağı da fazla dayanamazdı ya. Acaba evdekileri bilgisayar ekranının ışığı mı kurtardı? Neyse ki kapıyı açtım. Deprem de durdu. Ama ben susar mıyım hiç? Anne anne diye bağırıyor olmalıyım. Galiba çığlıklarımı müşteri hizmetlerindeki kişi de duydu ve depremi o da yaşamış olmalı. Neyse ki yine kurtulduk. Ama yine ağlamak istiyordum. Yine gözlerim dolmuştu. Üstelik bu kez ölümden o kadar dar bir sürede nasıl kurtulduğumu da bilemiyordum. Ses tonum bile değişmişti. Çok korkmuştum. İnanın kendim için korkmadım. Hemen arkamda uyuya kalmış yeğenimi unuttuğum için korkmuştum. Ailem içerden sağ kurtulamaz diye korkmuştum. Kilitli kapıyı ilk açıp dışarıya çıkan bendim. Sonrası ise acı..."

23 Ekim 2011 tarihindeki 7.2 şiddetindeki depremden sonra hayat normale dönüyor denildi. Bizler de bu sözden yola çıkarak moral düzeylerimizi yüksek tuttuk. Ama Mübarek 9 Kasım 2011 gecesindeki ikinci bir deprem bu moral düzeylerimizi altüst etti. Yeni bir deprem dedim; çünkü 5.6 olarak açıklanan depremin artçı ya da ilk depremin parçası olduğuna inanmıyorum.

Vali İstifa Sloganı
Deprem sonrası bazı gruplar toplanıp "Vali İstifa!" şeklinde sloganlar attılar, bağırdılar ve çağırdılar. Peki, Vali gerçekten istifa etti mi? Bu tür durumlarda öncelik can kurtarmaya verilir. Bir kesim bir yönetimden memnun değilse istifa etmesini daha güzel bir şekilde ve yasal kurallar çerçevesinde isteyebilir. Ancak aniden ortaya çıkıp slogan atmak da hoş bir durum değildir.

Orta ve ağır hasarlı olmayan evlere girilmesi konusunda valimiz haklı olabilir. Ama keşke bilimsel bir araştırma sonrası bu sözler sarf edilseydi. Daha Van depreminin sırrı bile bulunmuş değilken bu yönde sözler sarf etmek halkı sinirlendirdi. Hatta sesini çıkarmayan halk belki de valimiz doğru söylüyordur, evlerimize dönelim dediler. Ama sonra ne oldu? Yanıldılar. Büyük bir deprem daha oldu ve keşkeler sahneye çıktı.

Devleti karalamak isteyen çevreler sürekli halkı kışkırtmakla beraber 5.6 şiddetindeki depremin 8.2 olduğu yönünde iddialar öne sürmekteler. Peki, sizler 8.2 olduğunu nereden biliyorsunuz? Kâhin misiniz? Uzman mısınız? Profesör müsünüz? Nesiniz siz? Japonya depremi 8.2 olarak ölçtü demekle devleti karalayacağınızı sanmayınız. Madem Japonya 8.2 dedi o hâlde kanıtınız nerede? Hani göremiyorum! Ki Japonya'nın bu yönde herhangi bilgi açıkladığına inanmıyorum. Konu hakkında tüm Japon internet sitelerine de baktım ama bir açıklama yok.

Depremin şiddetinin 5.6 olduğuna inanmak ya da inanmamak. Belki şiddeti biraz daha fazladır ya da aksine biz yanılıyor da olabiliriz. Çünkü deprem Edremit üssü ve Edremit de il merkezine pek uzakta değildir. Kandilli Rasathanesi Ve Deprem Araştırma Enstitüsü (KRDAE) belki de depremi yanlış ölçmüştür. Bu konuda bir kesinliğimiz ya da bir kanıtımız yok. O hâlde bu zor süreçte deprem şiddetini tartışmayı bir yana bırakalım.

Okur-yazar olmayan halkın bir kısmı deprem şiddetinin yanlış ölçüldüğü kanısına inandırılmış durumdalar. Kimisi SMS'lerle, kimisi de sosyal ağlarda bunu yayarak halt olmaya çalışmaktalar. Boğaziçi Üniversitesi Kandilli Rasathanesi ve Deprem Araştırma Enstitüsü Müdürü Prof. Dr. Mustafa Erdik bir açıklamasında "Ana şok 7,2 olduğu için 6,2'yi görme ihtimali var. Şu anda en yükseği 5,6 civarında kaldı. Bu bölgede, Türkiye'deki yanal atımlı faylara göre artçı şok aktivitesi çabuk sönmüyor. Bir süre daha artçı sarsıntılar devam edecek gibi duruyor" sözlerine de yer verdi. Sayın Erdik bu konu haklı olabilir. Ama ya 8.2 şiddetinde deprem olsa ve bunu bize 6.2 diye duyursalar ne olacak? Nasıl güveneceğiz? Siz değerli okuyucularımın aklını daha fazla karıştırmak istemiyorum. Bu konuda tercih yapma hakkımız yoktur. Güvenmek zorundayız. Bu ülkenin bizim olduğuna inanıyorsak güvenmek zorundayız.

Güveni sarsılan halk kendine sorular sormalıdır. Empati yapmalıdırlar. Sürekli bizler için, ülkemiz için çalışan KRDAE'ya biraz da hak verelim. Onlar bu işin uzmanı ve bizden daha bilgililer. Eğer onlardan daha bilgili olduğumuza inanıyorsak gidip orada çalışalım. Yok, eğer boş boş konuşup devleti karalamaksa amaç susmak en hayırlısıdır.

Bayramın Son Gecesi Bayram Oteline Son
Bayramın son gecesinde büyük şiddetli bir depremin olabileceğini ve bu depremde Bayram Oteli'nin yıkılabileceğini nerden bilebilirdik ki? Ne garip bir tesadüf değil mi? Burada halkın kulağına küpe olabilecek bir mesaj var gibi. Görmek isteyenlerin çoğu gördü. Hatta birçok köşe yazarı bu konu hakkında yazılar yazdılar. Demek ki istersek birçok şeyi görebiliriz. Van'a gelen yardımları görmek gibi.

Uzmanlar hep ne dediler?
Dediler ki hasarlı yapılara kesinlikle girmeyiniz. Peki, neden onları dinlemedik? Neden ders almıyoruz? İl merkezinde 25 bina yıkılmış olabilir ama çevre mahallelerde kerpiçten yapılmış yapılar ve harç olarak çamur kullanılan yapıların çoğu da yıkıldı. Ve çoğunun da ön hasar tespitine hasarlı ve oturulamaz denilmişti. Buna rağmen halk bu yapılara girdi. Bu hasarlı yapılara girenlere hem kızıyorum hem de kızmıyorum. Nedenini birazdan öğreneceksiniz. Eğer evlerinin ön tasar tespitine hasarlı ve oturulamaz denilmişse buna rağmen de bu kişilere çadır ya da konteynır (konteyner) verilmemişse elbette ki evlerine girmekten başka çareleri olmayacaktır. Maddi durumu iyi olanlar kendi imkânlarınca kendilerine çadır temin edebilirler. Aynı şekilde eğer evlerinin ön tasar tespitine hasarlı-oturulamaz denilmişse, buna rağmen de çadır alabilmişlerse ve bu çadırları da yaylada kullanmak üzere köylerine yollamışlarsa gelip de devleti suçlamasınlar.

Van'da Hayat Durdu mu?
Van'da hayat durmadı. Aksine insanlarımız daha özverili bir şekilde yaşam mücadelesi vermekteler. Van ilimizde hayatın dışında bazı vazgeçilmezlerimiz durdu. Mesela Van'da eğitim ve iş hayatı durdu. 20 güne yakındır öğretmenlerinden, okulundan, arkadaşlarından uzak kalan öğrenciler çok etkilendiler. Daha birinci sınıf öğrencileri A harfini öğrenmişken heyecanla ikinci harfin öğretileceği pazartesi gününü beklerken depreme yakalanacaklarını bilmiyorlardı. Deprem nedeniyle eğitimin ertelenebileceğini bile bilmiyorlardı. Hem onlar depremin ne olduğunu da bilmiyorlar. Şimdi onları merak ediyorum, acaba ne durumdalar?

ÖSYM Resmen Alay Etti
Ey ÖSYM sen ki bir kurumsun. Sen ki devletimizin kurumusun. Sen ki bizim kurumumuzsun. İnsanlarımızın Van dışında istedikleri bir ilde sınava girmeleri zaten en doğal haktır. Sen gelip bunu kolaylık diye reklâm yaparsan halk sana karşı da ayaklanacaktır. Düşünsenize Van ilinde sınavdasınız ve o anda deprem oluyor. Sınavdan çıkmak da yasak! Ne olacak peki? Ölümü mü bekleyeceğiz? Ne kadar saçma değil mi?

YGS ve LYS'ye hazırlanan öğrencileri zor bir süreç bekliyor. Yaklaşık 20 gündür dershanelerinden ve okullarından uzak kalan öğrenciler artık ders de çalışamıyorlar. Hem o soğuk çadırlarda, sigara içilen çadırlarda, gürültülü çadırlarda, çok dar çadırlarda nasıl çalışabilirler ki? Bunun hesabını sorma hakkımız belki yoktur. Ama öğrenci kardeşlerimize kolaylık diye olması gereken zorunluluk gösterilirse işte o zaman hatanın alasını yapmış oluruz.

Allah'a Şükür
Lütfen sürekli rabbimize şükredelim. Eğer 23 Ekim 2011 tarihindeki deprem pazar değil de pazartesi ya da gece saatlerinde olsaydı daha çok can kaybımız olacaktı. Bundan dolayı rabbimize şükredelim. Aynı şekilde 9 Kasım 2011 tarihindeki depremde de şanslıydık. Rabbime binlerce şükürler olsun ki okulların açık olmadığı bir dönemde deprem olması can kaybımızı azalttı. İsterdim ki can kaybımız olmasın takan mı var sanki?

Şuana kadar depremden etkilenenlere ve yakınlarını kaybedenlere rabbimden sabırlar diliyorum. Hayatını kaybetmiş vatandaşlarımızın ve çok uzak diyarlardan gelip ülkemizde hayatını kaybetmiş diğer ülke vatandaşlarının da mekânı cennet olsun dileklerimle...

"Kim ne derse desin bu ülke her zaman bize sahip çıkacaktır."

12.11.2012