16 Aralık 2011 Cuma günü sizlere sunduğumuz "Deprem Yok(tu)" adlı yazımızın son paragrafında "Yılın deprem konulu son bir yazım daha var. Bu yazıda Erciş'teki çadırkentleri ve Van il merkezindeki yardım noktalarında yaşanılanları yazacağım." şeklinde belirtmiştim. Bugün 2011 yılının son günü. Bu son günde yılın deprem konulu son yazımızı sizlere sunacağım.

Bir Erciş Gezisi
1 Aralık 2011 Perşembe günü Erciş'teki birçok çadırkenti dolaştım. Oralardaki hayat inanın anlatılmaya değerdir. Hatta birçok yerini görüntüledim. Çadırkentlerde İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğü'nün çalışmaları anlatılmaz güzellikteydi. Şimdi İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğü'nün çalışmalarından gördüklerimi aktarmak istiyorum. Çadırkentlerde kahvehaneler kurulmuş; buralarda satranç, dama gibi oyunlarla halkın deprem stresinden kurtulması sağlanıyor. Hemen hemen normal hayatta aklımıza gelebilecek tüm etkinlikler Erciş'teki çadırkentlerde mevcut. Ben şahsen çadırları gezerken koordineli çalışma nasıl olmalıdır örneğini gördüm. Orada İl Sosyal Müdürlüğü tarafından görevlendirilen ekip her şeyden haberdar olabiliyordu. Hangi çalışma hangi saatte, hangi çadırda, nasıl yapılıyor; tüm bunlar sanki yıllarca yaşanmışçasına ezbere biliniyordu. Ki bu da çok güzel bir çalışma. Orada sohbet ettiğim insanlar da oldu. İnanın insanlarımız bu hizmetler karşısında minnettarlar. Oranın halkı da bir başka güzel. Hele sohbetlerine doyum olmuyor. Gezdiğimiz her çadırda muazzam bir tablo vardı. Hatta çocuklar depremi unutmuşlardı. Onları görüntülerken gözlerindeki umudu, cesareti, gücü ve gülümsemeyi görmemek imkânsız. Çocukların oralarda sıkılması bile düşünülemez. Çocuk parkları bile mevcuttu. Tüm bu çalışma ve hizmetler varken birilerinin gelip bunları görmezden gelmesi üzücüdür. Hani bazı basın-yayın organları Erciş ölüm kokuyor şeklinde başlık attılar ya; kesinlikle yanılıyorlar. Erciş hayat kokuyordu. Orada hayat var ve yaşanmaya devam edecektir. Bu Van'ın diğer tüm ilçeleri için de geçerlidir.

Bir İŞKUR Gerçeği
Geçenlerde İŞKUR'a gittim. İŞKUR da birçok kurum gibi çadırlarda hizmet vermekteler. Orada birisiyle görüşmem gerekiyordu. Orada çalışanlara soru soruyordum; cevap alamıyordum. Çünkü siyah 8 işlekti. Ama öte yandan kırmızı 4 da çift idi. O zaman siyah 3'ü atalım. Atalım kardeş.

Doğu Belediyeleri Gerçeği
Deprem sürecinde doğu belediyelerinin çoğu Van için yardım ellerini uzattılar. Ancak uzatırken herkesin ellerinden tutamadılar ne yazık ki. Örneğin; mahallelere kurulan aşevlerinde sabah çok erken saatlerde uzun uzun oluşan kuyruklarda çok kötü bir manzara oluşuyor. Genç yaşlı demeden kadınlar kuyruğa giriyorlar. Kimi zaman sıra yüzünden kavga ediyorlar. Bir tas çorba uğruna birbirlerinin kalplerini kırıyorlar. Vanımız yıllardır nasıl ayakta kaldıysa deprem sürecinde de ayakta kalabilirdi. Aşevleri yerine insanlarımıza başka bir şekilde yardım eli uzatabilirlerdi. Örneğin; yardıma muhtaç evlere erzak verilebilirdi. Bir de işin kötü tarafı hep ihtiyaç sahibi olmayanlar bu yardımlardan yararlanıyorlar. Aynı şekilde başka bir doğu belediyesi sabahın köründe ekmek ve mercimek çorbası dağıtımı yapıyor. Zaman zaman dikkat ediyorum da, bundan yararlanmak için halk sabah saat 4 gibi yola çıkıyorlar. Hatta bazıları kılık değiştirerek birden fazla kez yardımdan yararlanmaya çalışıyorlar. Bununla da yetinmeyip evdeki tüm bireylerle beraber kuyruğa girip daha çok yardım almaya çalışıyorlar. Tüm bunlar halkın daha fazla daha fazla aç gözlü olduğunu gösterir. Ki bunlar doğru şeyler değildir. Kul hakkı çok önemlidir. Hani ihtiyacı olmayan ne diye başkasının hakkı olacak ekmeğe göz koyar ki? Hatta bazılarına mercimek çorbası yetmeyince; çorbaya soğuk su ekleniyor. Artık ortaya çıkan hastalıkları siz hesaplayınız.

İpek Yolu'ndaki Bir Aşevi Gerçeği
Dün İpek Yolu'nda gezerken şehir stadyumun yanındaki bir aşevi gözüme çarptı. Kuyruktakilerin çoğu çocuktu. Hava da kararmak üzereydi. Birkaç tane de yaşlı kadın vardı. Sonra bunlar gerekli ekmek ve yemeği alınca evlerine doğru yola koyuldular. Ben de onların gideceği tarafa doğru gidiyordum. İnanın bunlar 3 km gibi bir yol yürüdüler. Başka mahallelerden gelmiş olmalıydılar. Bu ekmek ve yemeğe de ihtiyaçları vardı. Ancak karşıdan karşıya geçmeleri çok tehlikeliydi. Küçücük çocuklar; karşıdan karşıya geçerken kaçışıyorlardı. Biran onlar için korktum. İpek Yolu'nda trafik yoğunluğunu ve arabaların hızını anlatmaya gerek yok zaten. Siz biliyorsunuz varsayıyorum. Bu çocuklar için de bir çözüm bulunabilir aslında.

Bir Gündem Gerçeği
Depremin ilk günlerinde ülkemizin gündeminde Van depremi vardı. Sonra bazıları zamanla gündemi değiştirmeye çalıştılar. Kimi zaman buna sevindik, kimi zaman da üzüldük. Ama bazıları çok abarttı. 7.2 şiddetindeki acıyı şeker diye çiğnediler. Çiğnemekle yetinmeyip hitap ettiklerine inandıkları halkı bir yerlere davet etmeye başladılar. Şimdi daha iyi anlıyorum. Gerçekten de bazıları bu depremden ders çıkaramamış. Yazıklar olsun!

Bir Kaçakçılık Gerçeği
Ülkemizde hemen hemen her ay bir kaçakçılık haberi gündeme oturuyor. Umut ederim ki bu kaçakçılık zamanla biter. Çünkü kaçakçılığın hırsızlıktan hiçbir farkı yoktur. Hani bazıları bunu geçim kaynağı olarak görseler de bunun mantıklı bir yanı yoktur. Elhamdülillah ben Müslümanım diyen bir birey ne kaçakçılık yapar, ne alkol kullanır, ne de hırsızlık yapar. Ama ne yazık ki ülkemizdeki karanlık yüzler bazı gerçekleri kabul etmede çok geri kalmışlar. Siz onlarla sohbet bile edemezsiniz. Ettiğiniz anda hemen partileri ortaya atarak karşılaştırma yaparlar. İnşallah bunlar da bir gün gerçekleri kabullenirler.

Piyango Van'a Çıkacak Gerçeği
İnsanlarımıza doğru bilgi verince takmıyorlar. Ama yanlış bilgi verince hoşlarına gidiyor. Allah aşkına birazcık mantıklı düşünelim. Piyango Van'a çıkacak söylentilerine nasıl olur da inanırsınız? Daha dün enkaz altında değil miydik? Tekrar nefes almak için dua etmiyorduk? Ne oldu da bir anda maskeler takıldı? Bakın bir biletçi daha çok bilet satmak için bu söylentiyi yaymış olamaz mı? Hem diyelim ki gerçekten de Van'a çıkacak? Peki bu dünde kalan acıları silmeye yetecek mi? Bilet tutkunu insanları kendilerine emanet ediyorum.

Yeni Bir...
Daha önceki yazılarımda okulların 26 Aralık 2011'de açılmayacağı yönünde düşüncelerimi belirtmiştim. Aynı şekilde depremle ilgili bazı düşüncelerimi dile getirmiştim. Şimdi insanlarımız depremi yavaş yavaş unutuyorlar. Ancak İran'da da sanki bir hareketlenme söz konusu. İran deprem açısından çok tehlikeli bir konumda. Umarım yeni takvim yaprağında insanlarımız pişmanlığı yaşamazlar. Söylenmesi gerekenleri daha önceki yazılarımda detaylı bir şekilde yazdığım için tekrar yazmaya gerek duymuyorum. Sadece rabbime şükürler olsun diyorum.

Benim için hızlı başlamıştı 2011. Su gibi akıp gitti 2011. Dün gibi hatırlıyorum 31 Aralık 2010 tarihini. O gün ilde bir bilet alma telaşı vardı. Hediyelik eşya satan yerler dolu taşmıştı. Güya gece kutlama varmış da. Tüm bunlar dün gibi bugünde. Bugün sabah erkenden çarşı merkezinde bir gözlem yaptım. İnanın bir fark yok. Bu gece yine kutlama yapacaklar, yine içecekler :(

Kemal Sunal'ın başrolde oynadığı "Korkusuz Korkak" adlı filmi biliyor musunuz? Bu filmde Kemal Sunal, Mülayim adını kullanıyor. Filmde kendisine piyango çıkıyor ve filmde bir konuşmada "Arkadaşlar ben zamansız gelen paranın ancak üstüne ... " sözlerini dile getiriyor. Bilmem anlatabildim mi :)

Umarım 2012 yılı bizler için hayırlı olur. Eğer illaki bu geceyi kutlamak istiyorum diyorsanız, Mekke diyorum.

"Basit hesaplar yaparak konuşanlar, sahneden ayrılırken arkalarına bakmazlar."

31.12.2011