"Ben büyüyünce babam gibi doktor olacağım." "Ben büyüyünce büyük adam olacağım."

Bir çocuk düşünün! Bu çocuk belli yaş aralıklarla gelişim sürecine girer. 7 yaşında eğitime başladıktan sonra zamanla kendini sorgulayacaktır. Sorgularken de kendini bambaşka dünyalarda sanacaktır. Aslında sorgulamaları biz büyükler başlatıyoruz. Bir çocuk gördüğümüzde sorgulamak isteriz ve her zaman "büyüyünce ne olacaksın?" sorusunu sormak isteriz. Peki, bu soruyu sormak ne denli doğru ya da yanlış? İşte burada akıllarda soru işaretleri birikiyor. Peki, neden büyüyünce engelini var ediyoruz ki? Bir şeyi yapmak için illaki büyümek mi lazım? Yoksa büyüyen herkes birer meslek sahibi midir?

Çok iyi hatırlıyorum ben 9 yaşında iken büyüyünce ne olacaksın sorusu bana çok sorulurdu. Lâkin ilkokul birinci sınıf öğrencisi olan ben hep aynı cevabı verirdim. Peki, herkes benim gibi hep aynı cevabı mı veriyor?

Ben büyüdüm. Artık bana "büyüyünce ne olacaksın?" sorusu sorulmuyor ama benim bundan da memnun olduğum söylenemez. Çünkü bizler sürekli büyüyoruz. Şöyle ki, ben 9 yaşında iken bana bu soruyu soranlar günümüzde de aynı soruyu başkalarına da soruyorlar mı? Eğer kendilerini doğanın gelişimine göre bilgi yönünden geliştirmemişlerse bu soruyu sormaya devam ederler. Ta ki bir gün birisi onları uyarana kadar. Bu kişi ben olur muyum bilmiyorum ama ilk adımı attığımdan eminim. Bu soru çok kötü olmasa da geleceğin nesillerine kötü örnek olduğu açıkça ortadadır. En basitinden sen büyüyünce ne olacaksın sorusu bana ilk sorulduğunda kendimi uçurumda hissetmiştim. Karşı tarafı tatmin edip etmemeyi engel olarak görmüştüm. Oysaki karşı taraf olmak istediğimiz şeye tatmin olmak zorunda değil ki. Hem ben belki de imkânsızı başardıktan sonra büyüyecektim. O zaman anladığım tek şey büyümeden isteğimin olamayacağı olurdu. Gerçekte ne kadar çok dağ olsa da istisnaların da o kadar çok olduğunu unutmamak lazım. Her istisna bir dağ değildir. Ama gün gelir dağ istisna olursa o zaman ben büyüdüm de dememek lazım. Çünkü biz kime göre, hangi yaşa göre büyüyoruz belli değildir.

Değerli okurum, bu yazımdaki asıl amacım eğitim sistemine seslenmektir aslında. Okuma yazmayı öğrenip kısa sürede temel dersleri bitiren bir öğrencinin beceri yeteneğinin olduğu meslekte kendini geliştirmesi kadar güzel bir şey yoktur değil mi? İşte bunu yaparken öğrendikçe büyüyecek, büyüdükçe ufku genişleyecek ve belki de geleceği aydınlatacaktır. Bilirsiniz bilgi uğruna çoğu ülkede beyin göçü yapılmaktadır. Beyine sahip toplumlar her zaman kazanmıştır ve kazanmaya da devam edecektirler. Milyonlarca kişinin baş edemediği bir orduyla bir beyin rahatlıkla baş edebilir.

Neticede yapmamız gereken, bilginin önüne -büyüyünce- engelini bırakmamaktır. 9 yaşındaki birinin her şeyi bilmesi mümkündür. Aynı şekilde 65 yaşındaki birinin de cahil kalması normaldır. Bunları anlayışla karşılayıp beyinlerimize gereken değeri vermeliyiz. Aksi takdirde beyin göçüyle elimizdeki beyinlerimizden de mahrum kalırız.

"Eğer başarılı olmak için büyümek şartsa büyük olduğunuzu unutmayın!"

08.10.2011