Güzel bir cuma sabahında küskünlüğünü saklayan güneş ile birlikte güne iyi başlamanın sevincini yaşarken bir şeyler tutmak lazım diye düşünüyoruz. Van'dayız ve güzelim büyük bir göle sahibiz; son zamanlardaki yeni tabiri ile denize... Balık mı tutsak diye düşünürken akla başka unsurlar geliyordu. Şüphesiz bunlardan biri insanoğlunun kullandığı bir el tabiri olmalı. Bakalım balık tutmak elde mi?

Tanıdıklarınız, tanımadıklarınız, minibüste derdinizi anlattıklarınız, özlemleriniz, sevdalarınız ve daha nice güzel insanlar... Seversiniz, sayarsınız... Gün gelir âşık bile olursunuz. Bazen dosta, bazen de tanımadığınız bir göze. Gülersiniz, ağlarsınız... Bazen de gülerken ağlarsınız...

İnsanoğlunun düşünmesini sağlayan unsur akıldır değil midir? Peki, bu akıl insanoğlu için bedensel yönetim anlamına da gelmez mi? Ayağa kalkmak, yürümek, sinirlenmek, bağırmak, çağırmak, tokat atmak, topa vurmak, alkışlamak, elde tutmak, el ele vermek, Van Gölü'nde güneşin batışını izlemek, koşmak, giyinmek, gözlük takmak, parmaklarını oynatmak, dua etmek, koklamak, duymak ve daha adını sayamadığım birçok sihirli hareket. Hepsinin muazzam bir şekilde akla dayanması elbette ki yaratanın bize verdiği en büyük nimetlerdir. Bu nimetleri bazen elde tutarız, bazen de hiç önemsemeden ezip geçeriz. Farkında olmayız, farkında olmak istemeyiz. Önümüze bakıp gitmek isteriz. Hani deseler ki arkanızda ezdiğiniz birileri oldu, yine de arkamıza dönüp bakmak istemeyiz. İnsanoğlu nankör derler ya, işte o misali olur o anlar.

Âşık oldunuz mu hiç? Peki, ya da canınızdan çok sevdiğiniz birileri oldu mu? Hadi, bu soruları da geçiyorum. Peki, elde tuttuğunuz bir şey oldu mu? Siz bu soruların cevaplarını düşünürken ben de sizleri derin bir yolculuğa götüreyim.

Yaşanmış bir örnek:
 -  Deniz: Çok üzülüyorum. Van ilimizde sürekli depremler oluyor.
 - Yağmur: Üzülmemek elde değil. Ben de çok üzülüyorum ama elden bir şey gelmez.
 - Deniz: Keşke elden bir şey gelse ya. Hele 7 katlı binanın önündeki çığlıkları duyduktan sonra kendimden geçtim. Eğer elimden gelseydi, o an gidip yardımcı olurdum. Ama elden bir şey gelmez.
 - Yağmur: Haklısın arkadaşım. Biliyor musun, geçen bir yazı okudum. Yazıda bir dershane öğretmeni deprem anını anlatıyordu. Diyor ki keşke 50 tane elim olsaydı da tüm öğrencilerimin ellerinden tutabilsem ve aynı şekilde diyor ki 50 tane kolum olsaydı da onları kollarımla korusam.
 - Deniz: Gerçekten de güzel demiş.

Yaşanmış başka bir örnek:
 -  Başkan: Muhtar ne var ne yok?
 -  Muhtar: Ne olsun başkanım. Her zamanki gibi ilimiz derinden vuruldu. Şehit haberleri bizi çok etkiledi.
 -  Başkan: Aman be muhtar, çok abartma hem iyi yandan bak! İlin nüfusu azalınca etkinlik alanımız da genişliyor.
 -  Muhtar: Haklısınız ama keşke gidenler için elden bir şey gelse.
 - Başkan: Muhtar üzme kendini. Biraz neşelen! Asıl bizim birilerinin ellerinden tutmamız, onlara kendi ideolojilerimizi benimsetmemiz lazım. Umarım bunun için de elden bir şey gelmez demezsin.
 -  Muhtar: Demem de elde tuttuklarımızı ne yapacağız?

Yukarıdaki her iki örnekteki konuşmalar da gerçek olup, kişilerse hayal ürünüdür. (Muhtar ve Başkan başlı başına bir isimdir; ünvan değildir.)

İnsanoğlunun yıllarca hüküm sürdüğü bir sevdası varmış. Bu sevdasında sürekli haykırırmış. Şükretmezmiş. Zamanla 2 (iki) eli var ya diye şükretmek yerine isyan etmiş. Keşke 50 tane elim olsaydı da her el ile bir iş yapsaydım demiş. Bu insanoğlu bir gün trafik kazası geçirir. Kazada bir kolunu kaybeder. Sonra yine isyan etmiş. Keşke 100 tane elim olsaydı demiş. Tekrar kaza geçirmiş ve bu kez kolsuz kalınca (elsiz) "ah be güzel Allahım anlamadım ki iki elim varken bunları elde tutmayı" şeklinde pişmanlık duymuş.

İnsanlar sinirlenir, hüzünlenir, günü gelir ayakları yerden bile kesilirler. Sinirlendikleri vakitlerse çok şirin olurlar. Birazdan vereceğim örnekle neden şirin dediğimi anlayacaksınız. Bir iş yeri düşünelim. Bu iş yerinde çalışan bir bayan olsun, bay da olabilir ama bayan olarak varsayalım. İş arkadaşı bu bayana yardım eder misin dediğinde ya da bunu da yapar mısın dediği vakit kişi küplere binebilir. Bunu da "iki elim var, yüz elim yok ya" şeklinde yanıtlayacaktır. Önce küplere biniyorsun, sinirleniyorsun ama fazla da abartmıyorsun. Sadece abartılı bir şekilde iki elim var, yüz elim yok ya diyorsun. Peki, sinirlenmemek elde midir?

El el eee daha da uzatırsak el ele olur. El ele verdiğimiz vakit dayanışma doğacaktır. Yapılan iş daha kısa bir sürede bitecektir. Peki, el ele vermek elde midir?

Bir öğrenci düşünelim. Vanlı olsun bir de bahanesi olsun. Başarısız olsun ama başarılı olduğuna inansın! Dersi dinlemesin, ama dinlediğine inansın! Öğrendiğini sansın, ama tekrarlamasın! Ben biliyorum desin, ama yarın geldiği vakit bilmesin! Bu öğrenci derste kırık not alınca; ne yapim (Öğrencinin kullandığı şive gereği aynen verdim. Doğrusu ne yapayım olacaktı.) elde değil, çok çalıştım ama yine kırık not aldım. Ya galiba hoca hakkımı yedi. Peki, kırık not almak elde midir?

Aldatılmak kötü bir şeydir değil mi? Kötü ya da iyi. Bunu kesinlikle tartışmayacağız. (Zamanı değil!) Aldatılan bir bayan, baya karşı taarruza geçer. İntikam almak ister. Bu kişiye boş ver, unut gitsin deseniz bile fayda etmeyecektir. "Onun beni aldatmasına anlayış gösteremiyorum, bana hak verin; elimde değil" şeklinde kendini tatmin etmeye çalışacaktır.

Değerli okurum konu girişinde balık tutmak elde midir diye sormuştum. Elbette eldedir. Elimiz olmasa neyle tutabiliriz ki? (Bu sadece görünen kısmı) Sinirlenmek eldedir. Kendisine hâkim olabilen sinirli olsa da bunu yansıtmamayı başarabilir. Derste başarılı olmaksa başlı başına bir kolaylık. Ders konularında başarısız oluyorum diyenlerin arkadaşları başarılı olurken ellerinde her zaman başarıyı tutmazlar. Bazen başarılı, bazen başarısız olurlar. Ellerindeki bilgi hazinesini ne kadar çok sıkı tutarlarsa o kadar çok başarılı olurlar. Demek ki başarılı olmak eldedir, başarısız olmak da eldedir. Bu tamamen elinizde tuttuğunuza bağlıdır. Elinizde boş boş gezmek varsa; boş boş gezersiniz. Aksine elinizde Türkiye'nin jeopolitik konumu hakkında bilgi varsa bu konuda başarılı olursunuz.

Depremlerde can kaybı veririz. Dağlarda şehit veririz. Şehir merkezinde emniyet teşkilatımıza saldırı yaparlar yine şehit veririz. Kaçak sigara önüne geçemiyoruz. Gençlerin alkol ve uyuşturucu bağımlısı olmalarını engelleyemiyoruz. Sonra kameraların önüne; kravatlı, takım elbise giymiş şık ve herkesçe tanındığını sanan biri çıkar der ki; "ne yazık ki şehit verdik ama elden bir şey gelmiyor." Aynı şekilde deprem, alkol ve diğer adını saymadığım unsurlar için de aynı konuşma aynı sahne seçilir. Peki, gerçekten de elden bir şey gelmez mi?

Şüphesiz biz insanoğlunun günlük yaşamda en çok kullandığı kelime gruplarından biri "elden bir şey gelmez" olsa gerek.

Siyasi parti liderleri ve özetle toplumumuz çözüm noktası olmak isterler. En basit bir sorunda bile bilen bilmeyen herkes çözüm yönünde fikir üreten bir ülkedeyiz. Şartlarımız da çok uygun. Özellikle ülkemizin jeopolitik konumu anlatılmaz bir değere sahip. Tüm bunlar varken ve yaşanıyorken neden elimizi uzatmaktan korkuyoruz? Neden her şeye elimizi uzatmak yerine yapılması gerekene el uzatmıyoruz? Hayat yalan demediler mi? Dünya yalan demediler mi? Dediler değil mi? Yalan olan her ile başlayan kelimelerimizdi. Her zaman seveceğiz dedik ama öldük ve bir daha sevemedik. Her şey sensin dedik ama süslü bir kelimede sen sadece bir parçaydın dedik. Daha neler dedik bir bilseniz...

Ben istiyorum ki gerçekçi olalım. Başaracağımıza inanalım. Başarmak sadece öğrencilere mahsus bir kavram değildir. Depremden korunmak da bir başarıdır. Hayata gülümsemek bile başarıdır. Tüm bunlar varken elde yok demelerle kendimizi avutmayalım. Dünya çok küçük; ülkemiz, ilimiz daha küçük. Hedeflerimiz, hayallerimiz çok büyük. Bırakalım da büyük olsun. Korkmayalım! Korkularımız asla yarının getirisi kadar büyük olamaz! Gelin el ele verelim. Gelin elde tutmayı halkımıza öğretelim. Takım tutar gibi öğretelim. Öyle bir öğretelim ki asla düşürmesinler! Asla tuttukları için pişmanlık duymasınlar!

Yazımızın başında Muhtar: "Elde tuttuklarımızı ne yapacağız?" diye sormuştu. Elde tuttuklarımızı hiçbir zaman bırakmamak üzere saklayacağız. İhanet etmeyeceğiz. Elde tuttuklarımızın kâfi olduğuna inanacağız.

Bana yardımcı olmak ister misiniz? O zaman elde değil saçmalığına son vermeye hazır mısınız? Dünyayı elde tutup şükretmeye hazır mısınız? Kardeşlik türküleri söylemeye hazır mısınız? Elinizi darda olana uzatıp sen de bizimsin demeye hazır mısınız? Hazır mısın Van? Hazır mısın Doğu Anadolu? Hazır mısın Anadolu? Hazır mısın Türkiye? Hazır mısın insanlık?

Yıllarca ve hâlen elde değil dediler, diyorlar. Zamanla bu kavramı değiştirip elden bir şey gelmiyor hâline getirdiler, getiriyorlar. Sırada ne var bilmiyorum. Ama insanlığın dünyayı elde tutabileceğine, gerçek sevenin sevgisini elde tutabileceğine ve ülkedeki sorunlar için de elden çözümlerin gelebileceğine ismim gibi inanıyorum. Yarın güneş doğduğu vakit belki ellerimiz havada olur. Belki ellerinden tutabilecek birilerini ararız. Bu uğurda sağduyulu herkese yüce rabbim sabırlar versin. Umut ederim ki yarının güneşini hep beraber, el ele vererek yaşar ve görürüz.

Bolahenk'tan "Tutamadığım Ellerin" parçasını dinlediniz mi? Dinlemediyseniz dinlemenizi ve şarkıya eşlik etmenizi tavsiye ediyorum. Girişinde diyor ki "tutamadığım ellerin yağmur olsun." İşte bizim de tutamadığımız eller yağmur olsun. Yağmur olsun ki, ıslatsın bizi. Hissettirsin varlığını. Belki bir gün ellerinden tutarız.

Artık sabırlar tükeniyor. Tek yüreğiz. Hepimiz biriz. Hepimiz Türkiyeyiz. Hepimiz artık anlıyoruz. O hâlde vakit gelmiştir. Aynaya bakalım. Elimizde tuttuklarımızı bırakmayalım! Sıkıca tutalım! Elimizde olmayanı ise tutmak ile uğraşmayalım! Çünkü elimizde olmayan tek şey imkânsızlıktır. Sağduyumuz elimizdedir. Dünya elimizdedir. Sabır ve sükûnet da elimizdedir. Hayat da elimizdedir. Ve artık elimizde olanlarla yetinmesini bilelim! Ne aç gözlülüğün ne de daha fazla daha fazla demenin faydası vardır. Unutmayalım bu hayatta özgürlük yoktur, olmamalıdır. Özgürlüğün sınırında mutluluğu aramayalım! Mutluluk sabrın sınırlarında dolaşır. Hadi bakalım; artık elden tutmak için kaybedecek zamanımız yok! Sadece deneyelim. Denemekten zarar görmeyiz.

Bu yazıyı elden tutmaya değer gördüğüm Derya Deniz G. arkadaşıma ithaf ediyorum. Yazıyı okuyan herkes bilsin ki, biz yıllarca Vanlıyız, şanlıyız kılıcı kanlı Vanlıyız dedik. Yıllarca Vanımız için kardeşlik türküleri söyledik. Hâlen de söylüyoruz. Böylesi güzel bir memleketi bırakıp gitmek çok zor oluyor. Hani gitseniz sanki bir daha gelemeyecek gibi oluyorsunuz. Kırık kalemimin ilham aldığı güzelim memleketimde tüm Vanlı kardeşlerime ve büyüklerime sabırlar diliyorum. 35 yıl önce Van nasıl ayakta kaldıysa bugün de ayakta kalmayı başaracaktır. İyi ki varsın Van, iyi ki varsın Türkiye.

"Artık elinizde! Artık elden bir şey geliyor!"

18.11.2011