Su gibi akıp giden bu hayatta meslek sahibi miyiz? İnsanlar doğdukları günden itibaren aslında meslek sahibidir. İlk meslekleri hayatta kalma mesleğidir.

Bazen öğrenciler meslek seçiminde kararsız kalırlar. Çevrelerinden duyduklarından etkilenerek sürekli meslek değişimi yaparlar. Ben doktor mu olsam, yoksa öğretmen mi? Bu tür soruların kaçınılmaz olması olası bile değildir böyle bir öğrenci için. Bu, öğrencilerin ön yargılı olmalarıyla alakalıdır. Bir şeyi görmeden hemen başlarlar yanlış yorum yapmaya. Bu aslında çok basit bir mevzu. Ama söz konusu durum meslek ise bunun hayatlarında getireceği maddi ve manevi değerler önemli olacaktır.

İnsanlar hedefledikleri mesleği kazandıklarında artık zirveye çıkmaya çalışmazlar. Her mesleğin bir zirvesi vardır (hayatta kalma mesleği hariç). Ancak her gün dünya ve teknoloji o kadar çok gelişiyor ki; mesleklerdeki zirve, ulaşamayacağımız bir noktada artık. İşte bu nokta bazıları için bir mutluluk kaynağıdır. Ben de herkesin bu mutluluğun peşinde gitmesini isterim.

Bir şeyi hayal etmek ile hedeflemek arasında çok sıkı bir bağ olmasa da, hayallerin hedeflere yol gösterdiği apaçık ortadadır. Eğitim hayatını bitirdikten sonra sadece bazı mesleklerde gelişim göstermek yeterli midir peki? Yeterli değildir, değil mi? Benler, senler ve onlar dediğimiz kavramlarda açıklama yaparsak, mesleğe giden yolda sosyal hayat yapısının etkili olduğu görülür. Burada amaç nedir? Aslında amaç saf bir bilgiyi okuyucuya iletmek değildir. İnsan tabiatında olanlar sosyal hayatın geçerliliğini savunsa da, benzese de güne dair güncelliğin olması söz konusudur. Güncel bir gelecek en büyük hayallerden biridir. Hayal kurmak kötü bir şey değildir. Ancak kötü şeylerin hayalini kurmak ve gerçekleşmesi deneylerle bile mümkün olmayan hayallere de kapılmamak lazım. İlmin getirdiği gereklilikler arasında gelecekte "ben" kavramı ön planda olur. Ama bunu anlamak için belli bir seviyeye kadar eğitim almak gerekebilir. Bu okulda da olabilir, evde de...

İnsanoğlunun çağlar boyunca sürdürdüğü hayatı göz önüne alırsak, oldukça uzun bir tarihi süreç olduğunu görebiliriz. Bu süreçte dikkat ederseniz ilk insanlar bile mesleği rahatlıkla kavrayabilmişlerdir. Aslında onların meslek dedikleri şey, hayatlarını devam ettirme çabalarından başka bir şey değildi. Yani tüm meslekler birer hayatta kalma mesleğinin alt dallarıydı. Günümüzdeki bildiğimiz ve yaşadığımız ileri bilim seviyesinden yoksun bir yaşam tarzı sürdüren çağlar öncesi insanlar, şu hayatta kalma mesleğini başarıyla icra etmişlerse, yani kendilerine ve çevrelerine uyum içerisinde hayatsal ve bilimsel bağları bir arada götürmede başarılı olmuşlarsa, bizim bundan çok çok daha başarılı olmamız gerekir. Çünkü bilim ve teknoloji, insanın yaşamında o kadar çok kolaylıklar sağlamıştır ki, insanın günlük yapacağı işlerin genelini artık makineler yapmaktadır. Ve insanın hayatta kalma mesleğinde yükselebilmek için -ki kendisini gerçekleştirmesi açısından bu meslekte üst mertebelere çıkmak zorundadır.

İnsanca düşünmesi, doğal yaşam ve bilim arasındaki dengeyi koruması gerekir. Yüzyıllarca insanoğlu, kâinatın birçok sırrını bilmeden yaşamış ve dolayısıyla aklın, sağduyunun bilim sayesinde bugün kazanmış olduğu yüksek insani değerleri tanıyamamış; toplumsal, ekonomik ve politik birçok bilimsel gerçeği de yaşayamamıştır. İnsanoğlu birçok olguyu kaderciliğin kalıpları ile yorumlamış ve kendini oldukça zayıf hissedip tabiatın kendisini hapsettiği durumunu çaresizce kabullenmiştir. Bu durum bilimden bir nebze olsun kopmamıza neden olsa da, bilimsel açıdan şimdiki vardığımız nokta, çok umut vericidir. Ve geleceğe dair umutlarımız olmalıdır.

Meslek seçerken kolay ve zor kavramları sürekli rekabet içinde olur. Aslında zor ve kolay kavramları yoktur. Bu kavramlara bizler şekil veriyoruz. Okulda yapılan bir sınava çalışan bir öğrenci kolay der, çalışmayan bir öğrenci zordur der. Mesleğini severek yapan sıkılmaz. Mesleğini sevmeyerek yapanlar da sıkılır. O kadar garip bir durum ki artık insanlar özenti olmadan da bir şeyler yapamıyor. Arkadaşı ne yapıyorsa o da onu yapma gayesinde. Hatırlarsanız Van ilimizde bir zamanlar bir dürümcü varken şimdi her köşede dürümcülere rastlamak mümkündür.

Şüphesiz yarınların tohumu beyinler olacaktır. Eğer tohum sürekli bakım görmezse ve sudan mahrum kalırsa zamanla tohum yeraltında çürüyüp gidecektir. Buradaki tohum çocuklardır. Bir çocuğun mesleki hayatına atılması anlık bir şey değildir. 7 yaşındaki birinden doktor olmasını beklerseniz hata yapmış olursunuz. İnsanların belli kapasiteleri vardır. Gelişim sürecinde olan çocukları düşündüğümüzde hep etraflarından duydukları mesleklerle haşir neşir oldukları da ayrı bir ayrıntı olur ki bu da temel için bir başlangıç dönümüdür. Tabi bu dönemin ikinci adımında yani gençlikte meslek seçimindeki en önemli etken öğretmenler olacaktır. Öğrenciler genelde hatta tüm insanlar genelde paranın çok olduğu mesleklere yönelmeye çalışırlar. Oysaki kendi kapasitesinin her şeye hâkim olacağına inanan birçok insan da yanılmıştır. Şöyle ki konuşmayı sevmeyen biri öğretmen olursa, dersi mecbur anlatacak ya, işte burada sıkılır ve başarılı olamayacaktır.

Hayatın kendisi zaten sınavdan ibaret olduğu için iyi olan içinden en iyi olan seçilir. Bu seçimde geri kalanlar kaybettiklerini düşünseler de yanıldıklarının farkına çok kısa bir sürede varırlar. Bazı sınavlar bazıları için hayattan daha önemli ve bu kişiler sınavdan başarısız olunca her şeyi bırakırlar. Hayata küser falan. Bilmez ki kendisi iyi olduğu için seçilmemiştir ve seçilmesi için belki de en iyi olması gerekecektir.

İşte gelecekteki bene doğru bir adım atmak istiyorsak kendimize gelecekteki ben yolunu açalım. Açalım ki ne olacağımız bilinsin. Ne olduğumuzu da bilelim ki, gözlerimiz kapandığında hatırlanalım.

Bu yazıyı Hayat'a ithaf ediyorum. Çünkü Hayat herkeste var. 23 Ekim 2011 Pazar saat 13.41'de Van ve Erciş ilçemizdeki depremde hayatını kaybeden öğrenci kardeşlerim belki de hayallerini gerçekleştirmeden son nefeslerini verdiler. Belki de hayallerinde uzun bir hayat geçirmek vardı. Kim bilir... Rabbim mekânlarını cennet eylesin. Aynı şekilde bu üzüntüyü yaşayan herkese rabbimden sabırlar diliyorum.

"Öğrenmeye çalıştıklarımız gerçeğin sadece bir parçasıdır."

27.10.2011