Güzel bir Van sabahında kuşların cıvıltısı ile uyanırken bugün ne olacak acaba diye düşünürken... Biraz aşk, biraz da duvar örücüleri ele konulu bir yazı. Yazının bütünlüğünde sizleri düşündürmek ve yazıya farklı bir gözle bakmanız için yazarken bazı yerlerini eksik vermiş olabilirim. İnanıyorum ki eksiklikleri siz değerli okuyucularım düşüncelerinizle tamamlayacaksınız. Şimdi derin bir nefes alarak başlayalım isterseniz.

İnsanlar adım atarken arkalarına bakmazlar genelde. Geride bıraktıkları belki de yarınlarıdır. Ama çoğu zaman geride kalan kuru bir nefrettir. Bu nefret kimi zaman karşılıklı, kimi zaman da karşılıksızdır. Ancak sonuç itibari ile her iki koşulda da kişiye zarar verdiğini söyleyebiliriz.

Öfke ile nefret kelimeleri birbirleriyle çok iyi anlaşırlar. Bir anlık öfke nefrete neden olabiliyor. Öfkelerin çoğunda dikkat edici unsur kişinin zarar görmesi ya da zarar vermesidir. Bunlar atılan adımın sağlam olmadığını kanıtlayan durumlardır. Şöyle ki kişi öfkelenip zarar verdikten sonra elime ne geçti ya da pişman mıyım gibi soruları kendine sorarsa, sağlam adım atmadığını anlayacaktır. Tabi bunlar çok derin konular. Asıl konumuz duvar örücüler ve hayat bu mu dediğimiz anlar.

Sokakta, çarşıda dilenen insanlar; selpak satan çocuklar, sakız satan çocuklar ve aç kalanlar. Sadaka dağıtırcasına yandaşlık yapan bir zihniyet. Eğitim ve sağlık üzerinden can pazarlığı yapanlar. Âşk acısı çekenler. Hizmet karşılığı kendi kendine teşekkür edenler. Sahnenin arkasında konuşanlar. Ve özetle tüm insanlar neredesiniz? Size bir sorum olacaktı: Hayat nedir?

...

Bizler olaylara sadece kendi penceremizden bakıyoruz. Karşı taraftaki kişiyi düşünemez hâle gelmişiz. Sadece yorumluyoruz. Sadece ismimizi ve resmimizi gizleyerek konuşuyoruz. Başka bir deyişle ikili oynuyoruz. Gerçi bazıları üçlü beşli de oynamaya başladı. Ona daha vakit var diye açıklamıyorum. Soyut anlamda sözümüz varken somut anlamda bir adım bile attığımız yok. Oturduğumuz yerden bas bas bağırıyoruz. Birilerinin bize kulak vermelerini bekliyoruz. Bazen yerel radyo, televizyon, gazete ve internet gibi araçlarla sesimizi duyurmaya çalışıyoruz. Ve belki de daha neler yapıyoruzdur da yazmaya kırık kalemimin mürekkebi yetmeyecek diye kısa kısa yazıyorum. Durum böyle iken neden gerçekleri görmezden geliyoruz? Neden yapılması gereken hizmete teşekkür ediyoruz? Birileri yapılması gereken bir hizmet için halk adına neden kendilerine teşekkür ediyor? Belki de halk teşekkür etmeyecektir. Bunlar sadece duvarcılardan görünen bazı gerçekler. Peki ya görünmeyenler?

...

Bazı aileler genelde çok nüfusludur. Özellikle ülkemizin doğu taraflarında yaşayan kesimlerde buna dikkat etmişizdir. Bana göre çok nüfusluluk kötü bir şey değildir. Ancak bir ailenin 10 çocuğu varsa, bu 10 çocuk için yeteri gelir yoksa işte o zaman hayat bu mudur diye sormalı. Anne ve baba bu çocuklarına bakabiliyorlar mı? İşte bu noktada çok nüfusluluğun zararlarını görmüş oluyoruz. 2 çocuğa bakmak daha kolayken 10 çocuğa bakmak ne kadar zor olur sizler daha iyi tahmin edersiniz. Bunların hepsi hayatın birer basit ve ufak gerçekleridir.

Hayat bu mu dedik ve işin içinden çıkamaz olduk. Konuşulacak o kadar çok şey var ki. Ben sadece önemli bazı konulara değinme gereği buldum.

Son olarak âşk ile ilgili bir şey anlatıp konuyu bitirmek istiyorum.

Âşk kimine hayat, kimine göre ölümdür. Bana göre de âşk hayatın devamıdır. Ancak âşk sadece soyut bir kavram olup sevgiyle bütünleştiği an anlam kazanır. Son yıllarda özellikle teknolojinin gelişmesine bağlı olarak âşkın çok küçük yaşlardan itibaren yaşandığına ya da yaşanıyor gibi olduğuna şahit olmuşuzdur. Bir zamanlar 15 yaşındaki biri âşkı bilmezken, günümüzde 7 yaşındakiler bile rahatlıkla bu kelime ile iç içeler. Tabi bunlar ne kadar doğru, ne kadar yanlış tartışılmalı! Biz bunun tartışmasını ilerleyen günlerde çıkacak yazılarımızda yapacağız.

Genel olarak ergenlik döneminde gerek kızlarda gerekse de erkeklerde çeşitli duygu değişimleri ön planda olur. Sanki âşk olmasa bu hayat çekilmez olur gibi düşüncelere kapılırlar. Aslında kişi bu dönemde âşık olmaz. Sadece âşık olduğunu zanneder. Oysa bilmez ki yaşadığı duyguların geçici olduğunu ve sürekli değişebileceğini. Sadece sever, sevdikçe kendini kaptırır. Gün gelecek hayat sıkıcı gelecek ona, hatta hayatına son vermeyi bile düşünecektir. Bir dönem gelir ki işte o zaman ergenlik dönemi biter ve tercih yapma vakti geldi diyecekler...

Birbirini seven iki genç birbirlerine ait olduklarını iddia edeceklerdir. Ancak zamanla yanılacaklardır. Çünkü birbirlerini her ne kadar çok sevseler de karşılarına daha iyisi çıktığında onlara şans vermek isteyeceklerdir belki de. Çoğu yazımda şans vermenin güzel bir şey olduğunu vurguladım. Ancak söz konusu âşk olunca birbirini seven iki gencin kapılarını şansa kapatmalarını şiddetle öneriyorum. 10 - 17 yaş aralığındaki kardeşlerim diyor ki biz şimdi âşkı yaşayamazsak ilerde tat vermez. Biz âşkı yaşamak için büyümeyi beklersek yapacaklar listemizdeki âşktan mahrum kalmış oluruz diyorlar. Kendilerine hak veriyorum. Ancak gerçekten yaşadıkları âşk mıdır yoksa âşık olmaya çalışmak mıdır noktalarında samimi olarak verilmesi gereken cevabı biraz düşünseler daha doğru bir karar verecekleri kanısındayım.

...

Hayatımızın kendisi bir tercihtir. İnsanlar bazen iyi de olsa en iyi de olsa tercih yaparlar. Hatta bazen kötü tercih bile yapanlar oluyor. Âşk da öyle bir şeydir işte. Siz birini severek tercih yapmış oluyorsunuz. Karşınıza daha iyisi çıktığında tercih değiştirmeyi düşünmemelisiniz. Herkes en iyi tercihi yapmak zorunda değildir; ama herkes vermiş olduğu tercihe lâyık olmak zorundadır. Ve soruyorum size hayat bu muydu?

Bugün öğrendim ki kişi haklı da olsa haksız da olsa teşekkür etmeliyim. Belki bir gün teşekküre tahammül edemeyenler ne demek istediğimi anlarlar. Biz her zaman umutlu olmalıyız. Ki mutlu olmak zorundayız. Kesinlikle hemen şimdi yaşanması gereken mutluluğu yarına bırakmamalıyız. Aynı şekilde birileri gibi ortaya çıkıp 2023 gibi değersiz bir sayının -ki bu bazıları için muazzam bir yıl olacaktır- hesabını yapmayalım. Ne yarının ne de dünün hesabını yapacak zamanımız var. Yol yakınken ülkedeki sorunlar çözülmeli ve yoksulluğa son verilmelidir. Artık hiçbir vaat karın doğuracak güçte değildir. Halk artık bir birilerinin çözüm noktası olmasını istiyor. Her şeye rağmen umudumuzu yitirmiyor ve hayata gülümsemeliyiz.

Değerli okurum, güzel bir cuma gününde kırık kalemimden dökülen sözcükler sonrası yazmaya gerek duyduğum karma yazımı okuduğunuz için sizlere teşekkür ediyorum.

"Adım atmadan önce arkana bak, çünkü geride bıraktığın nefret sana zarar verebilir."

14.10.2011