Yine karlı bir Van sabahı. Yine hava çok soğuk. Yine buruk geçen bir sevinç. Acaba bugün ne günüydü?

Bazı olaylar insanları çok derinden etkiler. Hatta bu olaylar insanlığa bazı günleri, yaşama sevincini ve en basitinden şükretmeyi unutturabilir. Bunu anlayışla karşılıyorum. Ancak bize yazmayı öğretenleri ve şuanda bu yazımı okumanızı sağlayanı ne yazık ki unuttuk. Unuttuk; çünkü onları hep mağdur etmişiz. Unuttuk; çünkü onları hayal ettikleri şehre atayamamışız. Unuttuk; çünkü onların dertlerini dinlemedik. Unuttuk; çünkü onların görüşleri her zaman bizim için değersiz kaldı. Unuttuk; çünkü onları biz öldürdük. Unuttuk; çünkü onları baş tacı yapmadık. Ama artık unutmayalım. Gün yeni doğuyor. Her zaman dediğim gibi gün kardeşliğe açılan kapıda doğar ve orada batar. Gelin gün batmadan bugünün öğretmenler günü olduğunu hep bir ağızdan hatırlayalım. Ve öğretmenlerimize sevda türküleri söyleyelim. Onları kalbimizde yaşatalım.

Şüphesiz ilk öğretmenlerimiz anne ve babalarımızdır. Onlar bizi ikinci ailemiz olacak okullara hazırladılar. İkinci okullarımızda bizi öğretmenlerimiz karşıladı. Onlar bize okumayı-yazmayı öğrettiler. Sigaranın kötü bir şey olduğunu anlattılar. Hayatı anlattılar. Trafiği anlattılar. Meslekleri anlattılar. Tarihimizi anlattılar. Günü geldi anılarını bile anlattılar. Onları örnek aldığımız bile oldu.

Bugün öğretmenlerimiz için nadide bir gün. Bugün bir çiçekle ya da tatlı bir sözümüz ile onları hatırlayacağız belki. Belki de bugün onları dünyanın en mutlu insanları yapacağız. Peki, bunlar yeterli midir? Emektarlarımızı sadece 24 Kasım gibi günlerde hatırlamak yeterli midir? Kesinlikle yetersizdir. Bakınız, yaklaşık bir ay önce bir deprem yaşadık. O depremde Özlem Karakurt Burma öğretmenim enkaz altında kalıp hayatını kaybetti. Haberi duyar duymaz gözyaşlarıma hâkim olamadım. Yaşasaydı eğer bugün onun da öğretmenler gününü kutlayacaktım. Yaşasaydı eğer bugün o da bu sevincini yaşayacaktı. Yaşasaydı eğer bugün oğlu Metehan da onun sevincine ortak olacaktı. Ve daha nice değerli öğretmenlerimiz depremde hayatlarını kaybettiler. O yüzden öğretmenlerimizi sadece 24 kasım gibi günlerde hatırlamayalım. Onları her daim hatırlayalım. Güneşin doğuşunda ve batışında da onları hatırlayalım. Onları kaybetmeden hatırlayalım. Onların değerli olduklarını anlatmak için bugünü beklemeyelim. Bugün gelir mi gelmez mi belli değildir. 24 kasımlar olsun, ama her günümüz 24 kasım olsun. Her anımızda öğretmenlerimiz olsun!

Yıllarca okursun, çaba gösterirsin. Yeri gelir aç bile kalırsın. Sonra üniversite sınavına girme zorunluluğu ile karşılaşırsın. Onu da geçersin. Eğitim fakültesinden öğretmenliği okursun. Sonra öğretmen olursun. Aylarca atanmayı beklersin; bu aylar yıllara dönüşür. Umudunu yitirmezsin, atama günlerinde kulağın atanan isimlerde olur. Dua edersin, saatlerce beklersin. Ama netice ortada; atanamazsın! Atanamazsın! Hayallerin dün olur gider. Beklersin yine. Belki kısmet değilmiş dersin. Belki gelecek seneki atamalarda ismim çıkar dersin.

Ülkemiz eğitim sisteminde çok ciddi sorunlar var. Yıllarca bize sıfatları öğrettiler. Yıllarca cümlenin sonuna nokta konulacağını öğrettiler. Bu söylediklerim uydurma filan da değil. 4. sınıftan 12. sınıfa kadar olan Türkçe ve Dil Anlatım Bilgisi kitaplarını incelerseniz bana hak verirsiniz. Peki, sonuç? Sonuç ortada; yine başarısız olduk. Yine sınıfta kaldık. Yazı yazarken cümlemize yine noktayı bırakmadık. Sorun nokta mı peki? Elbette ki sorun noktadan ibaret değil. Sorun bu tekrarların ben biliyorumlara neden olmasıdır. İddia ediyorum ben biliyorum diyen bireyler kesinle hiçbir şey bilmiyorlar. 8 yıl boyunca sıfatları öğretmek yerine başka bilgiler öğretilebilirdi. Ülkemizi terörden nasıl kurtaracağımız öğretilebilirdi. Depreme karşı nasıl dayanıklı evlerin yapılacağı öğretilebilirdi. Mesleki eğitimlere yoğunluk verilebilirdi. Eğitim sistemi kendine çeki düzen verebilirdi.

Ve öğretmenlerimiz...
Peki, bakanlık öğretmenlerimiz için ne yapıyor? Onları istedikleri yere atayabiliyor mu? Yoksa kura çekercesine kumar mı oynuyoruz? Ne oluyor bize? Bu ülkeye ne oluyor? Hâlen 18. yüz yılı yaşıyoruz. Her şeyde geriyiz. Elimizdeki tek hazine bilgidir. Bu bilginin sağlayıcıları ve danışmanları olan öğretmenlere yeterince önem verilmiyor. Bir depremde enkaz altında kaldıklarında hatırlanıyorlar. Yıllarca atanmayı bekliyorlar. Hal böyle iken kim öğretmen olmak ister ki? Kim bize öğretmek ister ki? Tabi suç bizde. Öğretmenliği bilmeyeni bakan yapıyoruz.

Bakanlık diyor ki…
Milli Eğitim Bakanlığımız atanamayan öğretmenler için şüphesiz kontenjanı bahane edecekler. Ki haklılar. Haklılar çünkü web tasarımına özel bir öğretmenlik yok. Haklılar çünkü bilişim uzmanlığına ait öğretmenlik yok. Haklılar çünkü satranç öğretmenliği yok. Haklılar çünkü hayat öğretmeni yok. Ve daha ismini sayamadığım bir sürü meslek var. Ama hiçbirinin öğretmeni yok. Siz satranç alanında uzman olmayan birinden size satranç öğretmesini bekleyemezsiniz. Aynı şekilde siz bilgisayar öğretmeninden size web tasarımı, grafik tasarımı ya da bilişim uzmanlığı ( BT, IT, hacker) öğretmelerini bekleyemezsiniz. O zaman ne yapılmalı? Yapılacak şey ve atılacak adım bellidir. Bu alanları önlisans programından çıkarıp öğretmenliklere dönüştürebiliriz. Böylece kontenjan sayımız artacak ve hatta açıklar bile olacaktır. Bakınız, bu kesinlikle bir uydurma falan değildir. Bunu çok iyi bir şekilde analiz ettikten sonra kaleme aldım. İddia ediyorum ülkemizde her mesleğin öğretmeni olursa hiçbir ülke ülkemizle baş edemez duruma gelirler. Ve o zaman ülkemiz kalkınmış olacaktır.

Bir örnek olay...
Geçenlerde bir bakanlık sitesine siber saldırı yapıldı. Neden site kendini koruyamadı? Çünkü siteye ait aktif sistem yöneticisi yoktu. Varsa da yeteri bilgisi yoktu. Neden? Sistem yöneticisi adında bir öğretmenlik yok da ondan. Bilişimde çok iyi olduğumuzu iddia ediyoruz ama kullandığımız tüm cep telefonları yabancı ülkelere ait. Kullandığımız işletim sistemi, bilgisayar ve neredeyse teknolojinin %99.9'u dışarıdan geliyor. Bu da ülkemiz için acı bir durumdur. Sen gelip bu alanlarda öğretmenlikler çıkarmazsan bu acılar her zaman hükmünü sürdürecektir.

Bakanlığa sesleniyorum...
Sayın Bakanım bir rütbem olmadığı için düşüncelerimi belki de önemsemeyeceksiniz. Ama bilmenizi isterim ki bu düşüncelere sahip olmak için de bakan olmam gerekmiyor. Çalışmalarınız halk tarafından beğeniliyor olabilir. Ki ben de beğeniyorum. Ama yerinizde saydığınızın farkında mısınız? Hep aynı şeyler? Nerede yenilikler? 1920'lerde bile ülkemiz neredeyse baştan aşağı yenilendi. Şimdi neden yapamıyoruz? Paramız mı yok? Yoksa çıkarlarımıza mı aykırı? Yavaş yavaş meslek liselerine önem vermeniz güzel bir gelişme ama yeterli değildir. Verilen dersler bilir-kişiler tarafından verilmiyor. Web tasarımı, grafik tasarımı, Auto Cad, Net Cad, bilişim uzmanlığı gibi alanların eğitimini bilgisayar öğretmenlerinin yapmaları da çok saçma. Bilgisayar başlı başına yıllar içerisinde öğrenilir. Auto cad peki? Bir öğrenciye bir senede bile zor öğretirsiniz. Hani bilmesem bu sözleri sarf etmezdim. Bunlar sadece basit örnekler. Daha başka örneklerim de var. İstiyorum ki her alanın bir öğretmeni olsun. Okullarımız ve liselerimiz meslek edinme yerine dönüşsün! Öğretmen atama sorunu olmasın! Öğretmenlerimize sahip çıkılsın! Atandıkları illerde çürük binalarda barınmalarına müsaade edilmesin! Bakınız göreceksiniz her alanda öğretmen olunca atama gibi bir derdimiz olmayacak. Tek derdimiz, tek türkümüz öğretmek olacak. Öğrendikçe ülkemiz gelişecek ve gücümüz artacaktır. Avrupa Birliği'ne girme gibi bir çabamız da kalmayacak o zaman. Hatta onlar Türkiye desteğine ihtiyaç duyacaklar. Hayal değil, sadece yeniliklerle yapılması en çok mümkün olan bir şeydir bu.

Acıdan sonra buruk bir günün sevinci...
23 Ekim 2011 Van depremi ve öncesindeki şehit haberleri bizi çok üzdü. Depremde bir sürü öğretmenimiz enkaz altında canlarını yitirdiler. Bugün onları dualarımızla cennete uğurlayalım. Bugün onların isimlerini kalbimize yazalım. Öyle bir yazalım ki asla unutulmasınlar! Depremde hayatını kaybetmiş tüm öğretmenlerimizin mekânı cennet olsun dileklerimizi de eksik etmeyelim. Bugün onları da hatırlayalım. İsimleriyle hatırlayalım, dua edelim. Aynı şekilde ben de dua edeceğim. Hem Özlem Karakurt Burma öğretmenim için hem de diğer tüm öğretmenlerimiz için.

Onlar da Öğretmen!
Doçentlerin, profesörlerin, akademisyenlerin, usta öğreticilerin, meslek uzmanlarının ve rehberlerin de birer öğretmen olduğunu unutmayalım. Bugün onları da hatırlayalım. Özetle öğreten herkesi hatırlayalım bugün. Ve bugünlerimiz hep olsun. Hep olsun ki yarınlarımızda da bugünün sevincini tekrar tekrar yaşayalım.

Güzel bir 24 Kasım 2011 Perşembe sabahında kalemimin mürekkebi yettiği kadar öğretmenlerimizi hatırlamaya çalıştım. Onların acılarını, dertlerini ve sevinçlerini belki de dile getiremedim. Ama bugün tüm öğretmenleri kalbimde bir kez daha hatırlamanın sevincini yaşıyorum. Sadece bugün değil, her zaman bu sevinç olacak. Ve her zaman öğretmenlerimizi unutmayacağız. Bakanlığımızdan umutlarım var. Çok yakında olmasa da bir gün güneşin doğuşuyla sorunlar batacaktır. Ayrıca 1999'dan bugüne kadar devam eden eğitim hayatımda bana emeği geçen Ercan Esmer, Mustafa Işık, Yusuf Kahraman, Salih Zeki Aytaç, Turgay Nar, Rahmi Gündağ, Bekir Yıldız, İbrahim Yumuşak, Özlem Karakurt Burma, Lokman Tekin, Bişar Adıyaman, İsmet Samsa, Fesih Atlı ve ismini sayamadığım diğer tüm öğretmenlerime teşekkür ediyor; öğretmenler günlerini en içten dileklerimle kutluyorum. Aynı şekilde tanıdığım, tanımadığım diğer tüm öğretmenlerimizin de günlerini en içten dileklerimle kutluyorum.

Biliyoruz ki bilgi paylaştıkça çoğalır. Ne olursa olsun öğrenme tutkumuzu ve öğretme kabiliyetimizi kaybetmeyelim. Zor günler de birer sınavdır. Elbet bir gün sorunlar çözülecek. Eğer şuanda bu yazıyı okuyor bu cümlemin sonunu merak ediyorsanız; her anınızda öğretmenler olsun diyorum.

"24 kasımlar olsun, ama her günümüz 24 kasım olsun."

24.11.2011