Bir okul düşünelim Van ilinde... Bir bahçesi olsun. Bir de çıkmaz bir sokağı. Ha bir de arka bahçesi olsun. Okul dedim de fazla derinlere götürmeyeceğim sizleri. Okul dediğim İpek Yolu taraflarında 2006 yılında açılmış bir lise... Şirin bir o kadar da küçük bir lise...

Bir okul için kendi duvarları dışında kalan tüm bölge arka bahçedir. Bu bazen bir ev, bazen de futbol oynanılan bir halı saha olabiliyor. Her okulun da kendince misyon ve vizyonu vardır. Buna bağlı olarak da MEB tarafından belirlenmiş bir yönetmelik de vardır. İşte bu ve buna benzer kural; artık her neyse okulun kendi içerisinde geçerlilik gösterir. Yani bir okul müdürü gelip de sizin evinizde kurallar sunma gibi bir yetkiye sahip değildir. Aynı şekilde evinize zil sistemi kurup teneffüsler de yapmıyorsunuz. Evinizde istediğiniz saat ve sürede ders çalışma ya da çalışmama hakkınız da vardır. Ancak bir okulda bu isteğe bağlı değildir. Teneffüs bitimi ders başlar ve kimisi dinler, kimisi de dinler gibi yapar. Bu aslında pek önemli değildir öğretici için. Tabi o öğreticinin gözüyle baktığımda önemli değil diyorum. Dersi anlatan öğretici şahıs yani öğretmen dediğimiz eğitmenler çoğu zaman dersi anlatmak zorunda olmadıklarını da belirtirler. Tabi bu da sorun değil. Peki, o zaman sorun neydi de şimdi okulun arka bahçesini konuşur olduk? Dedim ya bir de okulun arka bahçesi olsun.

Hayatının nerdeyse büyük bir bölümünü okulda geçiren bir öğrenci için eğitmenin tavrı çok önemlidir. Bir öğrenci eğitmenini yani öğretmenini tavırlarıyla benimser. Bu bazen öğrenciye gülümsemek, bazen de öğrencinin dertlerine ortak olmak gibi bir şeydir. Bir öğretmen öğrencisini kazanmak istiyorsa öncelikle öğrencisini anlamaya çalışmalıdır. İşte o zaman gerçek anlamda öğrenci kendini yalnız hissetmemiş olur. Bazen diyoruz ya öğrenci-öğretmen arası iletişim kopukluğu var diye. Aslında bunu biz çıkartmadık. Bu zaten her insanda olması gereken bir şeydir. Bunu sadece öğrenci ya da öğretmenlere bağlamak yanlış olacaktır. Bir öğretmen zaten iletişim kopukluğu var mı yok mu anlar diye düşünüyorum. Eğer öğrencisi kendisinden çekiniyorsa ya da kendisine karşı saygısızlık yapıyorsa mutlaka vardır bir sebebi. İşte bunun gibi sorunları tespit etmek için okullarda ek olarak vazgeçilmez olan rehberlik servisleri var. Tabi bu rehberlik servisleri öğrencinin eğitmeni arasındaki iletişim kopukluğunu ortadan kaldırmada ne kadar başarılı tartışılır.

Konumuza bir okul düşünelim diye başlamıştım ya; düşündünüz mü o okulu? Anlayabildiniz mi hangi okuldan bahsettiğimi? Tamam, anladım, sizler farkındasınız ve bir anca önce bu yazının ne sonuca bağlanacağını merak ediyorsunuzdur. Bu söz konusu şirin okulda birkaç öğrenci bir halı saha maçında kendi aralarında tartışıp kavga etmişler. Arka bahçede gerçekleşen bu olay bir şekilde okulun içerisine de sıçramıştır. O yaptı, suç ondaydı derken öğrencilerden biri ile öğretmeni arasında polemik ekleniyor olaya. Tabi bu durum öğretmene saygısızlık diye not ediliyor öğrencinin öğrencilik siciline. İş işten geçmiş gibi görünüyor ama aksine çözümdeyken öğrencinin hayatını değiştirme kararı alınıyor. Nasıl mı? Okul yönetimince basit görülen bir şekilde öğrenciler cezalandırılıyorlar. Yani ellerine tasdikname verilip diğer bir adıyla öğrenciye hadi güle güle deyip okuldan atıyorlar. Peki, çözüm bu mu olmalıydı? Bu soruyu okul yönetimine bizzat sormak isterdim. Eminim bir gün bu yazımı okuduklarında hayır çözüm bu değildi derler. Ancak dilerim ki bu vakit çok geç olmaz. Çünkü o öğrenciler için kaybedecek zaman yok. Düşünsenize öğrenci evinden çok uzaklarda olan bir okula kayıt yapmak zorunda kalıyor ve gitmekte zorlanıyor. Hatta yeni öğretmenler, yeni öğrenciler ve yeni bir ortam ile karşı karşıya kalıyorlar. Belki de hayatlarındaki en ani olay budur. İlk bakışta basit gibi görünüyor değil mi? Aman ne olmuş, alt tarafı okulları değişmiş diyebilirsiniz. Hatta akılları başlarına gelsin de diyebilirsiniz. Hatta ve hatta hak etmişlerdi de diyebilirsiniz. Ne derseniz deyin bunu yaşamadan yorumlayamazsınız. Siz o öğrencilerin ailelerini de bilemezsiniz. Belki de o öğrencilerin yeni okullarına gitmek için her gün servise binme durumları olmayacaktır. Herkes bazıları gibi parayla oynamaz. Herkes bazıları gibi yan gelip yatmaz. Bakınız bu öğrenciler mağdur durumdalar ve bir an önce onları bu durumdan kurtaracak birini bekliyorlar.

Umutları mı Peki?
İnanın umutları olmasaydı ben bu yazıyı yazma gereksinimi duymazdım.

Kimler Kazandı?
Ani gerçekleşen bu olayda ne okul ne de öğrenciler kazanmıştır. Her iki taraf da zarar görmüştür. Lâkin taraflardan birisi kendi zararını kendisi belirlemiştir. İşte bu taraf da okul yönetimidir. Öğrencinin hemen yanı başında şirin okulu varken, okuldan atılması kararı alınıp öğrenciye tasdikname verilmiştir. Bu durumda öğrenci ya okulu tamamen bırakacak ya da mecburen başka bir yerdeki okula kayıt yaptırmak zorunda kalacaktır. Eğer okulu bırakırsa hak veririm. Çünkü belki de başka bir yerdeki okula gitme durumu yoktur. Belki de o şirin okul öğrenci için son bir umuttu.

Her hata yapanı okuldan mı atmak gerek, yoksa aksine davranıp öğrenciyi kazanmak mı? Siz bu sorunun cevabını düşünürken okulun verdiği karardaki zararı anlatayım. Okul yönetimince verilen bu kararda öğrencilerin eğitim sistemine olan güvenleri sarsılmıştır. Tehdit eder gibi bakın gördünüz atıldılar, sizler de atılabilirsiniz gibi bir yaklaşım söz konusudur. Bu öğrencilerde önümüzdeki süreçte okul yönetimi ile olan iletişim kopukluğuna neden olacaktır. Hatta öğrenci velileri bunu etraflarına yayıp okul hakkında eleştiriler yapacaktır. Bu durum o şirin okul için, yönetimi için, en basitinden geleceğe vereceği nesiller için çok önemli olsa gerek.

Ne Yapmalı?
Okuldan uzaklaştırılan öğrenciler şuanda başka bir mahalledeki okula gitmekteler. Geliş ve gidişlerde zorluk çektiklerini ve başarılarındaki düşüşü de bu olaya bağlayacaklarını da bilmiyor değilim. Bu durumda öğrenciye; mademki okuldan atıldın o zaman okul okuma demek isterdim. Lâkin günümüz Türkiye'sinde biliyoruz ki bir yerlere gelmek, kariyer sahibi olmak gibi durumlar için eğitim şart. O zaman bırakalım da okusun bu öğrenciler. Okusunlar ki hayatın tadına baksınlar.

Peki, bu öğrencilerin okullarında eğitime devam etme hakları yok mudur? Eğer yoksa okumasınlar o zaman! Kim verecek bunun hesabını? Kim onlara kariyer verecek? Lütfen biraz mantıklı olalım! Bu olay hepimizin başına gelebilir. Ben istiyorum ki okul yönetimi bu öğrenci kardeşlerimizi okullarına geri alsın ve varsa bir kusurları başka bir şekilde cezalandırsınlar. Tabi okul yönetimi diyecek ki bu MEB'in verdiği bir karardır ya da yönetmeliğe aykırıdır falan. Tamam, okul yönetiminin dediği gibi olsun. O zaman da hata yapan herkesi aramızdan dışlayalım. Mademki çözüm budur o zaman da sonuca katlanmayı da bilmeli.

Gündemde Var mı?
Türkiye'nin gündemi iki kadının dedikodu yapması gibidir. Gündeme baktığımızda siyasi parti liderlerinin birbirleriyle atışmaları, magazin ve saçma sapan alakasız haberler. Bunlar gündemde yer aldığı sürece hangi Allah'ın kulu gelip bu yanlış eğitim sürecine el atacak diye ben de meraklar içersindeyim. İnşallah beyinlerin asalaklığına neden olan 5+3+4 bir an önce 5+5 hâlini alır.

Sonuç olarak diyorum ki herkes mutlaka bir hata yapar. Ancak her hatanın da bedeli hayatı değiştirmek olmamalıdır. Hata yapanları topluma kazanmak varken onları toplumdan atmanın ülkeye hiçbir faydası yoktur. Kendi menfaatlerimizi düşünerek kararlar alıp, başkalarının hayatlarına engel olmayalım. Bu yalan dünyada herkesin sadece bir hayatı vardır. Onu da siz alırsanız kişi zaten bitecektir. Umarım yetkili kurum ve kuruluşlar bu yazımdan yola çıkarak bu öğrenci kardeşlerime yardımcı olurlar. Belki de yardımcı olmaları bana fayda vermeyecek ama yapılan hatayı düzeltmek 2 (iki) hayatı kurtaracaktır.

"Bu yalan dünyada herkesin sadece bir hayatı vardır."

10.10.2011