"23 Ekim 2011 Pazar günü, sabah saat 10 gibi odamda oturup ders çalışmaya başladım. Bir yandan da 23 Ekim 2010 tarihini düşünüyordum. Aradan saatler geçti. Acıktığımı fark ettim. Üstelik biraz da ara vermek gerekir diye düşündüm. Telefonumda saate baktım. Saat 13.40'tı. Tabi telefonumun saati 2 dakika ya da 1 dakika ileri olmalıydı. Bir yerlere geç kalmamak için genelde saati bu şekil ayarlarım. Odadan çıktım. Yan odada annem ev temizliğini bitirmişti. Elektrik süpürgesi de kapalıydı. O anda camdan gelen sesler üzerine deprem olduğunu anladım ve anneme kaç deprem oldu derken bir anda kendimi dışarıda buldum. Dışarıya çıkar çıkmaz eve elektrik gitmesini engellemek için sigortayı indirdim. Deprem hâlen devam ediyordu. O anda kanepede 1 aylık olan yeğenimi unuttuğumuzu fark ettim. Tekrar içeriye girip çıktığımızda deprem artık bitmişti. Ama biz dışarıda beklerken bile zaman zaman büyük şiddetlerde depremler oldu. Gözlerim de dolmuştu. Korkudan değil, insanların korkularını gördüğüm için gözlerim doldu. Aslında pek şaşırmadım. Çünkü aylar önce bir rüyamda deprem oluyordu ve tamamen yok oluyordu dünya. Bir an yine rüya gördüğümü sandım. Uyanmak istedim. Ama uyanamadım. Çünkü bir gerçeğin tam ortasındaydım. Depremin şiddetli olduğunu anlamıştım ama o kadar çok zarar verebileceğini düşünmemiştim. Telefon şebekeleri ve elektrikler de kesilmişti. Sular da kesilmişti. Bir taraftan da lütfen bir bardak su verin sesleri geliyordu."

Depremin Ardından
7.2 büyüklüğündeki deprem sonrasında artçı depremler sürekli devam etti, hâlen de devam ediyor. Van ilinde sağlam kalan bina sayısı ve ev sayısı çok az. Her ne kadar yıkılmamış olsa da meydana gelen çatlaklar, kolon kırılmaları, bacaların zarar görmesi, pencerelerin çatlaması gibi hasarlar ciddi bir tablo oluşturmuştur. Hiçbir aile evinde kalmaya, gece gözlerini kapatıp uyumaya cesaret edememektedir. Ki bu durum karşısında Vanlı kardeşlerimizin arabalarında ya da kendi çabaları ile kurdukları çadırlarda geceyi geçirdiklerine şahit olduk. En çok da dikkatimi çeken şey devlet binalarının daha çok zarar görmesi oldu; özellikle okullar.

Bir gece karanlığında neredeyse Van'ın yarsını dolaştım. Hiçbir evde ışık yanmıyordu. Van ölmüş gibiydi. Sanki şehir terkedilmişti. Çok duygulandım. Sokaklardan geçerken de korku içine giriyorsunuz. Ya şu bina yıkılır, altında kalırsam korkusu işte. Bu binaların, bu sokakların hiçbiri basında yer almadı. Sokaklarda uyuyanlar da basında yer almadı. Ve daha basında yer almayan köyler de var. İnanın Van hiç bu kadar çok zarar görmemişti.

Sahne Aynıydı
Büyük felaketlerde devletimizin bizi yalnız bırakmayacağını biliyoruz. Ki bunu Van depreminde gördük. Deprem sonrası hemen bakanlar ve Başbakan Van'a geldiler; ama gelirken neden boş geldiler? Neden yanlarında deprem uzmanlarını da getirmediler? Neden arabalarına binip sokakları da dolaşmadılar? Sadece çarşı merkezde birkaç eve bakmakla ve kamaraların karşısına geçip poz vermekle bu işler olmuyor. Bu işler somut olduğu zaman halk tarafından takdir edilir. Ayrıca Van ilinin depreme hazırlıksız yakalanması da devlet yönetiminden kaynaklanmaktadır. Ülkemiz bir deprem bölgesi ise neden herkesin evinde deprem çantası ve çadır yok? Neden İnsanlarımız depreme karşı eğitilmiyor? İnanın depremden hiç yara almadan kurtulanlar bile depremin etkisinde kaldılar ve neredeyse akıllarını yitirecek duruma geldiler. Bu durum devletin o yanlış eğitim politikasının bir gerçeğidir.

Biraz Düşünelim ve Düşündürelim
Ülkemiz inşaat sektöründe neden teknolojiden istifade etmiyor? Neden betondan, kireçten, kiremitten vazgeçemiyoruz? Neden daha dayanıklı malzemeler kullanmıyoruz? Yoksa yoksa düşündüğüm gibi mi? Biliyorsunuz ki ülkemiz nüfusu sürekli artıyor. Eğer önlemler alınmıyorsa, demek ki birileri birilerinin ölmesini ve nüfusun azalmasını istiyor. Haksız mıyım? Peki sizce? Biraz düşünelim...

İşte Bazı Gerçekler
#  Ev yaparken toprağı incelemezler.
# Malzemeden çalarlar.
# Okulların inşaatları önemsemezler.
#  İnşaatta çalışanlara herhangi bir eğitim vermezler.
#  Gelen giden müteahhit olduğunu söyler.
#  Vergilerin çok olması kaçak inşaatları doğurmuş.
# Tabulaşma kültürü hâlen tam oturmuş değil.
#  Bazı kurumlar ve muhtarlar yandaşlık yapıyor.

Kötü Niyetliler Mesai Tanımıyor
Bazıları enkaz altında can kurtarma derdinde iken bazıları da mal peşinde. Özellikle bu hususta hurdacılara çok kızgınım. Sizlerde hiç mi vicdan yok? Ayrıca yapılan yardımlarda ihtiyacı olmadığı hâlde battaniye ve yiyecek alanlara da kızgınım. Ercişli kardeşlerimize hiç mi acımanız yok? Van ilinin merkezinde Allah'a şükür herkesin battaniyesi var. Ama herkesin çadırı yok! Ama herkesin torpili yok! Ama herkesin yandaşı yok! Ama herkesin sesi yok! Ama herkesin gözü yok! Ama herkesin dili yok! Ama herkesin haberi yok! Ama herkesin parası da yok!

Depremde Siyaset mi Olur?
Deprem gibi doğal afetlerde Türklük, Kürtlük davası olmaz. Bu tür günlerde kardeşlik konuşur. Bu tür günlerde halk devleti aramak zorunda kalmaz. Çünkü bu tür günlerde devlet de halkın yanındadır.

Bazı çevreler X kanalındaki şu sunucu doğuyu kötüledi türünden sözler iddia edebilir. Bu iddia gerçek de olabilir. Bu tür durumlarda kendini bilmezlerin lafına bakarak olayı uzatmamak lazım. Moral düzeylerimiz ne kadar çok yüksekse o kadar da büyük düşünür ve bu tür kişilerin sözlerini de duymak yerine çöpe atabiliriz. Türkiye gündeminde Van depremi varken birilerinin sırf gündemde yer almak için sarf ettikleri sözlere karşılık vermemeliyiz. Bırakalım da cezasını rabbimizden bulsunlar. Elbet hak haklıya verilir. Aynı zamanda ağlama sırası doğuda diyenleri de takmayalım. Biz zaten ne olduğumuzu biliyorsak ve ne olacağımızın da farkındaysak kimin ne dediği pek önemsenmemelidir. Unutmayın ki bu tür günlerde çıkarcı insanlar da sahnede olur. Onlar da unutmasın ki hiç kimse Vanlı kardeşlerimin moralini bozamaz!

Ah be Muhtar! Yine mi?
Daha önceki birçok yazımda muhtarların işlerini yapmadıklarını ele almıştım. Ne yazık ki bu deprem hadisesinde de muhtarlar bizleri yalnız bıraktılar.

Biz muhtarları koltuğa yapışsınlar diye seçmedik. Aynı şekilde biz muhtarları mühürledikleri en basit bir belge için bile ücret alsınlar diye de seçmedik. Biz onları hizmet için seçtik. Bir kâğıdı mühürlemeyi kuşkusuz her birey yapabilir. Sevgili muhtarlar nerdesiniz? Bir zahmet sorumlu olduğunuz bölge halkının imdadına yetişiniz. Onların ihtiyacı olan çadırlar için bir koordinasyon yapınız. Bu kesinlikle zor olmayacaktır. Gün yandaşlık günü değildir. Bir mahallede muhtarını bile tanımıyorsa, muhtarın yüzünü bir kez olsun görmemişlerse sorumlu kesinlikle muhtardır. Aynı şekilde muhtar bu günlerde ortadan kaybolmayı huy edinmişse soğuk yağmurlu gecelerde hayatını kaybedenlerin de sorumlusu muhtardır. Muhtar ki sorunları, eksiklikleri en iyi şekilde belediyeye ya da valiliğe bildiren en küçük mercidir.

Vali tek başına Van'la ilgilenemez. Muhakkak bilgi alacağı, destek alacağı kurumlar olacaktır. Elbette ki Vali'yi ya da Başbakan'ı suçluyor değilim. Ama ortada bir koordinasyon yokluğu yaratılmışsa birilerine hesap sormak da en doğal hakkımızdır diye düşünüyorum.

İsterdim ki?
İsterdim ki böylesi zor günlerde helikopterle bölge analizi dışında keşke sokakları tek tek dolaşarak da yapılsaydı. Ve basın mensubu arkadaşlar keşke bazı gerçekleri ekrana getirmekten çekinmeseler. Keşke sahte rakamlar verilmese.

Nefesimiz Yeterse Eğer
Depremlerde elbette ki korkularımız olacaktır. Elbette ki aksayan durumlar olacaktır. Ama kim ne derse desin nefesimiz aynı yerdedir. Van depreminde hayatını kaybeden tüm vatandaşlarımızın mekânı cennet olsun. Yakınlarına rabbimden sabır diliyorum. Enkazdan yaralı olarak kurtarılanlara da acil şifalar diliyorum.

Bir Vanlı olarak bir şeyler yazmaya ve dile getirmeye çalıştım. Umarım kırık kalemimden dökülen sözcükler bir nebze olsun birilerine ders olur. Bu yazıyı yazarken zaman zaman artçı depremler de oldu. Ölümü göze alarak gerçekleri yazmak istedim. Eğer nefesimiz yeterse ve Van'da kalp atışlarımız sabrını kaybetmezse yakın zamanda yeni yazılarımla siz değerli okuyucularımla olacağım. Bu süreçte hepinizden dualar bekliyorum. Kendim için değil, Vanım için dua etmenizi rica ediyorum.

"Ölüm beni çağırıyor anne! Ama ben daha önce hiç ölmedim ki..."

26.10.2011